Menu
Menu

X Omdat je bent ingelogd zie je op deze pagina de berichten uit al je groepen. Alleen jij ziet deze informatie.

Pareltjes

Toen ik donderdagochtend met zoon- en dochterlief richting kinderdagverblijf Joki  liep, werd steeds duidelijker dat er iets aan de hand was. De straten en stoepen stonden vol geparkeerd met auto’s. Uit het kleine huisje aan de overkant schuifelden drie dames naar buiten in werkelijk prachtig gekleurde gewaden. Van alle kanten stroomden mensen in fraaie kleding richting de moskee aan de Pastoor Zegersstraat. Donkere Afrikanen stonden midden op straat te lachen; hun witte tanden blonken in de ochtendzon en een briesje liet hun witte jurken lichtjes opwaaien. Het was een mooi gezicht, zeker toen zoonlief met zijn blonde krullen omhoog starend tussen al die donkere Afrikanen doorliep. Hij keek zijn ogen uit. Ineens waren ook niet die donkere Afrikanen de uitzondering, maar leek zoonlief met zijn blonde krullen en blauwe ogen wel een  toerist uit een ver land. Ook ik heb na 11 september wel eens argwanend bekeken naar mensen met een andere geloofsachtergrond. Logisch ook. Als bepaalde individuen tot dergelijk geweld in staat blijken vanuit hun geloofsachtergrond, dan roept dat argwaan op tegen de gehele gemeenschap. Toch verdwijnt die argwaan als je langs de moskee loopt als sneeuw voor de zon. Altijd een glimlach en een fluisterend ‘hallo’ als ik daar langs loop. Zoonlief krijgt nog wel eens een sinaasappel of appel. Zachte ogen. Vriendelijke blikken. Een gevoel van warmte overheerst. Stiekem is de moskee eigenlijk een klein pareltje in de wijk. We liepen die donderdagochtend rustig verder. Richting Joki. Nog zo’n pareltje in de wijk, maar daarover de volgende keer meer.