Menu

X Omdat je bent ingelogd zie je op deze pagina de berichten uit al je groepen. Alleen jij ziet deze informatie.

Mooie aardkloot


Dit wordt een merkwaardige column. Merkwaardig omdat ik zelf al niet weet of ik de publicatie nog zelf ga mee maken. Sommige van u kennen mij persoonlijk, sommige wellicht alleen van gezicht. Ik heb wel gemerkt dat het feit dat ik ziek ben, stiekem toch als een lopend vuurtje door de wijk is gegaan. Want dat ben ik helaas. Ziek. Ernstig ziek. Dat klinkt gelijk zo theatraal. Maar het is wel de harde werkelijkheid. Ik ga mijn prachtige gezin binnenkort achterlaten.  Het meest dierbare en meest kostbare wat ik in mijn te korte leven heb gekend.  Ik ga deze wijk binnenkort achterlaten. Een wijk waar ik stiekem toch van ben gaan houden. Een wijk waarvan ik hoop dat hij verder opbloeit. Want er zit zoveel potentie in. Ik ga deze stad binnenkort achterlaten. Deze stad waar mijn hart aan is verpand. Deze stad waar ik thuis hoor. De straten, de pleinen, de parken, de winkels en de cafés. Nijmegen is een plek vol persoonlijke geschiedenis. Van noord naar zuid, naar west naar oost.  Elk straathoek lijkt een eigen herinnering in zich te dragen. Met vrouwlief. Met de kinderen. Uit mijn jeugd. Alsof de stad bijna een blauwdruk van mijn eigen historie is. Ik ga deze aardkloot binnenkort achterlaten. Deze verdomd mooie aardkloot met zijn fantastische luchten, rivieren, bomen en vergezichten.  Weet u, wellicht dat ik u die levensles nog wil meegeven. Als ik zo vrij mag zijn. Besef af en toe dat u, op deze kleine ronde planeet, op de meest mooie plek woont die u waarschijnlijk ooit gaat aantreffen. Ik zou er niet op gokken dat de hemel dit overtreft, dus weer er een beetje zuinig op. Op uzelf. Op uw dierbaren. Op uw buren. Op uw wijk. Op uw stad. Op uw land. Op deze aarde.