De gemeenteraad besloot in 2015 in de buurt Batavia een aantal straten de naam van een Indische Nijmegenaar mee te geven die ‘te goeder naam en faam bekend staat’. Naast Albert Trouwborst waren dat Ferry Portier, Nono Wardenaar, Wilhelm Linnemann, Jack Hompe, Jan Nieraeth, Jans Kloppenburg en Max Tahalele. Daar was niet iedereen blij mee. Met name de bewoners in die straten niet, omdat je bij bijna elke straatnaam telkens weer letter voor letter moet spellen om duidelijk te maken hoe het geschreven wordt. De Albert Trouwborststraat verbindt de Weurtseweg met de Laan van Oost-Indië.

Albert Trouwborst werd in 1928 geboren op Borneo en overleed in Nijmegen in 2007. Hij was hoogleraar in de sociale antropologie aan de Radboud Universiteit en sinds 2004 Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Hij was een kenner van het volkenrecht van inheemse volkeren in de Indonesische archipel.

De Albert Trouwborststraat kent 26 huizen. Ze zijn qua bouw speels en gevarieerd neergezet zonder de stijl uit het oog te verliezen. Die combinatie maakt dat de straat allesbehalve saai oogt. De huizen werden in 2016 opgeleverd en zijn gemiddeld 150 m2 groot. Ze kennen één postcode: 6541 GS. Alle huizen in de straat hebben een woonfunctie. Het laatst verkochte huis verwisselde vorig jaar voor ruim € 700.000 van eigenaar.

Sofie en Marcel van Helmond

De Wester ging als eerste op bezoek aan de oneven kant bij Sofie en Marcel van Helmond. Marcel werkt bij de HAN, maar doet dat vandaag vanuit huis. Toen de huizen gebouwd werden mochten ze dat zelf zo inrichten. De bewoners hebben hier een open keuken aan de voorkant van de woning. In de ruime huiskamer vallen meteen de drie gitaren op, waarvan één elektrisch met een versterker ernaast. Die zal van Marcel zijn, gok ik, maar dat heb ik mis. ‘Die is van Dex, onze zoon,’ begint Sofie. ‘Toen hij vijf jaar was, begon hij er al over dat hij rocker wilde worden. Hij wilde per se een elektrische gitaar voor zijn verjaardag. Sindsdien heeft-ie les en is nu druk bezig met het instuderen van de gitaarriff van Smoke on the water van Deep Purple. Hij is nu zeven jaar.’ Begon Eddie van Halen zo ook niet ooit hier in Nijmegen?

Parkweg 100

Sofie is geboren op oudejaarsdag 1985 in het Belgische Leuven. ‘Mijn vader werkte bij de Europese commissie in Brussel,’ vertelt Sofie. ‘We verhuisden echter al gauw naar Bergeijk, net over de grens onder Eindhoven. Daar groeide ik op tot ik op mijn 17^e naar Nijmegen verhuisde om Pedagogiek te studeren. Nu werk ik in de kinder- en jeugd GGZ. Mijn eerste kamer was aan de Parkweg 100. Erg mooi pand uit de 19^e eeuw. De Belgische Ambassade heeft er gezeten en ook nog enkele discotheken. Hele mooie originele plafonds en lambrisering maar er werd met weinig respect mee omgegaan door de huisbaas. Daarna woonde ik in de Lange Hezelstraat boven Café de Gouden Leeuw, in Bottendaal boven een coffeeshop en uiteindelijk boven Biessels, het café-restaurant aan de Grote Markt. Ik had inmiddels Marcel leren kennen en was daar bij hem ingetrokken. In 2016 viel ons oog op de nieuwbouw hier.’

Dex en Yuna

‘Het zijn ruime huizen. Omdat bij de bouw iedereen eigen keuzes mocht maken is van binnen geen huis hetzelfde. Op de eerste verdieping hebben we twee slaapkamers, een klein slaapkamertje, dat Marcel nu vooral als kantoortje gebruikt. Op de bovenste verdieping nog twee slaapkamers, een opberghok en wasruimte.’

Sofie en Marcel hebben twee kinderen. Dex de gitaarvirtuoos van 7 jaar en Yuna, een meisje van 9. Sofie: ‘Ze zitten allebei op de Aquamarijn zoals veel kinderen uit de straat, maar ook van de Weurtseweg. Erg fijn dat die nu voor verkeer afsloten is. Ze spelen er vaak, ook in het park daar. Ze mogen niet zelfstandig bij de Laan van Oost-Indië spelen of oversteken. Die weg is veel te druk. Er is veel groen in de omgeving, in het Westerpark komen we regelmatig.’

Batavia

‘Wanneer ik mensen vertel waar ik woon, zeg ik nooit Batavia, de officiële naam, ook geen Koningsdaal, maar in West of bij de nieuwe brug, dan weet iedereen wat je bedoelt. We hebben een buurtapp waarmee we mensen waarschuwen als er wat aan de hand is. Vorig jaar probeerde een zwerver er met een bakfiets vandoor te gaan. Binnen een mum van tijd stonden er bewoners op straat om dat te beletten. Wat dat betreft is er veel sociale controle hier. Je ziet overigens steeds vaker zwervers rondhangen op straat of in het park.’

‘Hangjongeren zie je hier niet, wel dat ze op fatbikes door de straat scheuren. En soms vinden ze het leuk om belletje te trekken of tegen de deur te trappen. Mensen uit de straat hebben dat wel eens bij de wijkagent gemeld, die beloofde wat vaker te surveilleren, en dat lijkt te helpen. Aan de achterzijde is een parkeerplaats voor de auto’s. Elke woning heeft er een eigen parkeerplek. In het blok hierachter hebben de bewoners gezamenlijk een speeltuin voor de kinderen aangelegd en samen de speeltoestellen gekocht. Daar treffen de kinderen uit de verschillende blokken elkaar regelmatig. Ooit was er een ‘walking dinner’ georganiseerd in de straat. Het is altijd leuk om bij anderen binnen te kijken. Ondanks de nieuwbouw zie je dat de huizen van binnen erg verschillen, qua ontwerp, maar ook qua inrichting. Met de mensen aan deze, oneven, kant hebben we geregeld contact, zeker wanneer de kinderen in dezelfde leeftijd zijn. Er wonen ook meerdere vriendjes en vriendinnetjes van de kinderen aan deze kant van de straat en ze komen dus veel bij elkaar over de vloer. Met de even kant hebben we minder contact.’

Bakfietsen en tweeverdieners

‘Toen we hier pas woonden, zag ik regelmatig een rondleiding door de buurt hier voorbijkomen, toch een bijzondere ervaring in je eigen straat. Ik snap wel dat mensen uit het oude Waterkwartier hier op een bepaalde manier tegenaan kijken. Met al die bakfietsen en zo. Ook allemaal tweeverdieners, maar ik vind het fijn dat mede door de school we meer contact hebben met mensen uit de hele wijk. Hopelijk zijn we in de afgelopen tien jaar wat meer bij het Waterkwartier gaan horen. Laatst werd er een keer een rat gesignaleerd in het blok, maar vaak komt dat niet voor. De Dar heeft toen een val gezet. Dat soort dingen melden we op onze blok-app. Boodschappen doen we bij de Jumbo en Picnic komt wekelijks bezorgen. Halloween wordt elk jaar populairder. Ook aan de Weurtseweg pakken ze elk jaar grootser uit, ooit met een mega spookhuis. Nee, met de postcodeloterij doen we niet mee.’

Hans Schuit

Voor Hans Schuit, die aan de even overkant woont, spraken we af in de Biezantijn. ‘Heel tijdelijk woont een zoon, schoondochter en kleinkind bij ons in, dan zitten we hier wel zo rustig,’ verklaart hij deze keuze. Hans is geboren in 1959 in Leeuwarden, maar groeide op in Breda totdat hij op 17-jarige leeftijd Sociologie ging studeren in Nijmegen. ‘Ik wilde via die weg journalist worden, maar ben uiteindelijk een andere weg gaan bewandelen. Nu werk ik bij BMC, een adviesbureau voor de non-profit sector. Thuis was ik de oudste van zes kinderen. Pa zat in de beton- en staalconstructie.’

Willeke

Hans begon in Nijmegen bij een hospita aan de Berg- en Dalseweg. Van daaruit verhuisde hij naar de Koolemans Beynenstraat. ‘Daar woonde ik acht jaar in een woongroep, dat was erg populair in die tijd,’ begint Hans. ‘We wilden eigenlijk gezamenlijk een huis kopen, maar dat was financieel niet te doen bij een rentestand van 13%. Toen werd ook nog mijn vriendin Willeke zwanger. Een les voor iedereen die dit leest: een spiraaltje in combinatie met een racefiets, nooit doen. Dat loopt verkeerd af.’

Thiemepark

‘Ik was 26 toen ik vader werd van Bert. Drie dagen later verhuisden we naar een bovenhuis aan de Hengstdalseweg in Oost. Daar is ook onze Rik geboren. Van daaruit gingen we eind 1988 naar de Schoolstraat in Bottendaal en na ruim twee jaar kochten we in diezelfde wijk in de Van Goorstraat tegenover drukkerij Thieme een huis en knapten het zelf op. De drukkerij werd gesloopt, er kwamen nieuwe woningen, het Thiemepark, én twee kinderen, Rob en Vanna, een meisje. Het was eigenlijk heel leuk wonen, gezellig, altijd wat te doen, maar één nadeel, nogal rumoerig. Erg gehorige huizen en altijd wel lawaai van het park. Toen kwam Albert Trouwborst in beeld.’

‘Ik zag de maquette, erg mooi; we konden de woning zelf inrichten, ook fijn; en de prijs was te doen, 258.000 euro,’ vertelt Hans. ‘De twee oudsten waren inmiddels de deur uit en de twee jongsten gingen mee. Het Waterkwartier kende ik een beetje, via mijn werk bij de gemeente, en ooit met vrienden er een kroegentocht gehouden. Toen we hier pas woonden kwam Greet langs met een welkomtas, erg attent. Greet is misschien wel het meest actief hier in de wijk. We waren één van de oudste gezinnen in de straat. De rest waren allemaal jonge gezinnen, die hier hun eerste leg kregen. Veelal tweeverdieners, erg druk bezig dus met van alles, vooral werken en luiers. De eerste jaren was het hier om 21 uur al donker in de straat. Lag iedereen al op bed. Dat is nu anders.’

Parkeerhaven

‘Ik werkte vaak thuis. Dan mocht ik de pakjes voor anderen in ontvangst nemen. Zo leerde ik de straat kennen. In november word ik 67, dan ga ik met pensioen. Ik heb genoeg om handen, hoor. Ik zit in de Wijkraad, de VVE hier en ik organiseer de Nacht van de Ommetjes. We hebben aan de achterkant ook een parkeerhaven. De VVE beheert die. Binnenkort gaan we die met z’n allen schoonpoetsen. Doen we vaker. Dan helpen de kinderen ook mee. Altijd erg gezellig.

Er is hier in de straat twee keer een auto opengebroken. In de avond en nacht morrelen wel regelmatig duistere figuren aan de auto’s of ze wel op slot staan. Hangjeugd heb ik nooit gezien. Hier vlakbij staat een elektriciteitshuisje en sommige mensen wilden daar graag een leuk bankje bij. Dat mocht van een aantal bewoners niet, want het zou hangjeugd aantrekken. Beetje overdreven, vond ik dat. Er is vorig jaar op een andere plek een oud bankje neergezet en daar werd dankbaar gebruik van gemaakt zolang het meeging.’

Verloop

Het verloop is groot voor zo’n relatief nieuwe straat. ‘Aan deze kant wonen nog maar in 4 huizen de oorspronkelijke bewoners. Aan de overkant zijn dat er meer. Tja, en waarom ze weg willen? Een grotere tuin, of een vrijstaand huis. En ze gaan voor veel geld weg, hè. Bijna acht ton inmiddels.’

Nee, Batavia zegt hier niemand, ik zeg altijd dat ik in de buurt van de oude Honig woon. Mensen van kleur wonen hier bijna niet in de buurt en veel mensen met een HBO- of universitaire opleiding. Grote, dikke auto’s ja. Niet bij mij, maar Tesla is ook populair hier. De postcodeloterij dan weer niet.’

Tekst: Michiel van de Loo
Foto’s: Dave van Brenk